ولی دو سال کنکور دادن با دو سال پشت کنکور موندن فرق داره:|

اولی یعنی دوساله که درگیر کنکوری دومی یعنی سه ساله که درگیر کنکوری:|

کسی که سال پیش دانشگاهیش کنکور میده بهش نمیگن پشت کنکوری میگن کنکوری:|

تا کی باید بگم اینارو اه؟:"|

فقط با توجه به این قسمت از آهنگ هایده "زمونه رنگارنگه شب و روزش یکی نیست..خوشی دووم نداره غمش همیشگی نیست" و تاکید بر غمش همیشگی نیست میخندیم و میخونیم میدونیم، که امشب شب عشقه! :)

تموم بشو

دستاتون رو کرم بزنین بوسشون کنین ازشون تشکر کنین و بهشون بگین که چقدر دوستشون دارین و چقدر قدردانین از این بابت که همیشه پیشتون بودن اشکاتونو پاک کردن موهاتونو شونه کردن غذا بهتون دادن مشقاتونو نوشتن دکمه هاتونو بستن پتو رو کشیدن روتون و ...

بعد از کنکور عمو زنگ میزنه ..میگیمو میخندیم.. میپرسه نگفت هانا رازه رو؟ میخندی میگی راز؟ چه رازی؟ میگه ازش بپرس بگه بهت.. گیج میشی هی از هانا میپرسی هی از عمو میپرسی جوابی نمیگیری..عمو سر و ته ماجرارو به هم میاره و زود خداحافظی میکنه. هانا نمیگه..مامان نمیگه.. هیشکی نمیگه. دراز کشیدی صدای پچ پچاشونو میشنوی ، عمه می

من اگه یه روزی مردم، سریعا گوشیمو پیدا کنید، بپرید برید توی note گوشیم و پست موقتای وبلاگم. و همینطور که دارید میگید مرحوم چقدر بانمک بود، اشکم بریزین برای آنچه تا کنون نگفته عم هایم. ممنونم:")

به نشانه ی اعتراض تیشرت زرد قناری و شلوار مشکی میپوشم و میرم به تالار عروسی ای که برای بنده خدایی که از مکه اومده گرفتن و ما رو هم دعوت کردن و تاکیدم کردن که "میتونین لباس مجلسی بپوشین":) :|

یه مدته بیماری ۶و ۵۵ گرفتم. مغزم ساعت ۶و ۵۵ دقیقه ی صبح بیدارم میکنه و به محض اینکه چشمامو باز میکنم فکرا میان و میرن. یه چیزی تو مایه ی ساعت 00:00 که یه عده فاز و تعصب خاصی دارن روش. بعد ، اینکه میگم فکرا میان و میرن ، خیلی با شدت و سرعت بالایی انجام میشه در حدی که چشمامو به زور میبندم که دوباره خوابم ببره و معمولن

نقل است از شیخنا در هفته ی آخر کنکور چنان بر وی ریزش مو آمد که در داستان ها و افسانه ها نشنیده ایم و نخوانده ایم. وی اما انکار کنان به مریدان خویش درس زندگانی میداد و سخنان گهر بار خویش را با صبر و حوصله بر آنان دیکته میکرد. ناگاه روزی در غیاب شیخ، مریدان بُرِس پر موی وی را پیدا کردند و چنان بر سر خویش زدند و چنان ب

صبح ها هانا برای مدرسه رفتن خیلی اذیت میکند . همه ش خوابش می آید و گریه میکند که من اصلا مدرسه نمیخوام برم! مثلا فکر کن در خواب ناز باشی و ساعت ۶ونیم صبح با این وضعیت محکوم به بیدار شدن باشی.《صدای گریه، غرغر، من مدرسه نمیخوام برم》. برای همین روزهایی که فرداش تعطیل باشد من از او خوشحال ترم^_^ امروز جمعه. دیشب از هما

هانا: ینی فردا میری؟ من: آره[الکی] هانا: لازم نکرده-_- بمون. [همدیگر را بغل میکنند] + نمیدونم چطوری توصیفش کنم ولی انگار رفتم توی شبای طولانی و غمناکی که احتمالا قراره صدای باد بیاد و من دلم برای هانا تنگ شده باشه . ای خدایا